Moving on

Hello, I've imported my Blogspot account to Wordpress because the templates are more clean and nifty. No more updates on this blog.

Jump to: http://deliberateprose.wordpress.com

Keri? Keri. Yay.

man on the moon

The man who walked on the moon is dead,
and in a matter of seconds the news
of his passing spread. Like loyal subjects
of an emperor, tens of thousands wept
and sang hymns of praise
for the king of kings.
People came from all places
where the moon appeared,
and even if the moon took different shapes
from where one stands, (depending on the time)
full, half, quarter—
in the end,
it didn’t matter.
On the day of his burial,
his people testified
that this man was a good man.
He fell from the skies, a gift from the heavens—
We had him—they cried.
The preachers preached of love, hope
healing, of crossing borders, forgetting
differences, and of justice,
determined to make the nonbelievers believe.
It was a tribute fit only for this man
who walked on the moon,
who wore suits of gold topped off with a crown,
who sang tunes in hoots, yeahs, oohs and aahs.
(But what of other stories that claim
this man was a fake?
That he was nothing more
than a grown man who acted like a child,
that he was bad, he was beat? A star who already lost
his luster long before he was gone too soon.)
Certainly, it is not often
that the death of a man
is celebrated in a grand spectacle
for all to behold. And even as some of us claim
to know him, we know that this is not true
precisely because we want to know more.
The final show has been going on
far too long.
Now we wait for the curtains
to be drawn and for the prophets to die,
and when the fuss is over,
we will all come to admit
that we’ve all been fooled—
it was never possible
for a man to walk on the moon.

Wake

We file into the room
one after another,
head down, trembling,
unwilling. Each step
is unsure, though some walk briskly
while others drag their feet.
Each intake of breath is
silent and careful,
even though we know
there is no one there
to disturb.
No one is asleep, no one will awaken,
even if we speak in loud voices
or laugh, like we often do,
when we are all gathered in a room.
With each step
we accept
that this room, its walls
white and foreboding,
is a room like no other.

       Before we went inside
       we engaged in polite chatter. How are yous
       were thrown here and there, numbers
       exchanged, old friendships renewed.
       Some preferred to talk only
       to themselves, were slumped in corners
       lighting cigarettes behind dark glasses.
       But, at certain intervals,
       we all heard
       the sighs, gasps,
       and muffled cries.
       While the hours whiled,
       we waited for the others
       to arrive: other friends,
       brothers, sisters,
       lovers. The hours passed,
       slowly, painfully,
       and with finality.

In this room we stand
before the one we loved
and love. Finally,
with all our strength
we will ourselves
to look through the glass
which separates us
from death.

And in that moment
we come face to face
with our pain and with our grief—
words once empty,
now shared
and filled to the brim.

And in that moment
both brief and long,
we say all that
we failed to say
to the one we loved
and love. We
say that we are sorry
and that we are grateful.
And we try
not to say goodbye.

vss#3: heartbreak hill

VSS#3: Heartbreak Hill
(initially but not entirely for S. inspired by real events. charot.)

This is the Angela Davis Run (5k), says S., and we all laugh at the appropriateness and inappropriateness of it all. With the timer set at 00:00 we start off at a relaxed pace and we talk about inane things: people, movies, songs, the latest update on this and that scandal. Things look good, the weather is cooperating and cars and jeepneys are few, and so our feet carry on at a leisurely pace. Inhale, exhale, inhale (through the nose), exhale (through the mouth). We reach our first downhill turn, what most of us consider a nice part of the route, like certain mad moments in our lives when we allow the force of inertia to take over. But, as always, moments of exhilaration are fleeting, and we find ourselves back to running on a flat surface.

At around 5:15, S. begins singing songs by Suzanne Vega, based on the idea that singing while running helps keep one's breathing in check. Intro to “Tom's Diner”: fun, chorus of “Caramel”: flirty, first line of “Small Blue Thing:” downer. We reach another turn that leads us to the University Avenue, and suddenly we all grow silent because we are determined to get to the other side of the check point. Nobody wants to get hit by the vehicles driving towards the direction of Quezon Hall, nobody wants to die while running. (About two months ago, there was news of an old man whose heart stopped as he was about to cross the avenue). 

We survive the near-death experience, and now we can breath easy for a while. Time check: 10:30. That's pretty good, considering. H. Murakami says that he doesn't really think when he runs; when we are running, we are “emptying” our minds. If Murakami is correct, then right now, L. is not theorizing about “waiting,” desire,” and courtly love; V. is not thinking about “hard times” and “the one,” R. is not thinking about writing and book deadlines; M.A.. is not thinking about union matters and Phd classes; M.A.A. is not thinking about the missus and job applications, K. is not thinking about (in)fidelities, and S. is not thinking about Marxism, Psychoanalysis, and the state of the sociology department.

While we are supposedly not thinking, we are already running through a slightly uphill stretch, some of us already feeling a little weary. All talk has ceased, it is already getting dark, we pass by a waiting shed where people are on standby. But we don't mind these scenes because we are about to reach the turn which signifies that we are nearing the heart of this route. The time is 14:20.

When we reach this turn, some of us express exhaustion or curse the weather, while some remain optimistic (read: competitive). Before we know it, we are already at that narrow, downhill path that leads us to the stretch that we simultaneously love and loathe. 

We all take a deep breath like we are about to plunge into water even though we are on dry land. The surface is slowly shifting upwards and we gradually increase our pace, here we go...

Run! We carry our weight upwards, each of us with his/her own strategy, each of us a little mad, each of us furious to beat this hill, each of us determined to overcome heartbreak, we run and run and run, until we're almost there, until we make it, until finally, we're there, we reach the top of the hill, and slowly, we allow ourselves and our bodies to relax, we catch our breaths, we wipe our sweat, we make sure that our hearts are still intact. 

We gradually resume our normal pace, our breathing still heavy from the uphill trudge. We are now halfway through the Angela Davis run, and while we try to recover from that mad dash, nobody bothers to check the time. 

top 10 songs (para kay vj rubio, 1980-2009)

top 10 songs (para kay vj)

may kanya-kanya tayong 'moments' kasama si vj. maaaring may naitago ka sa sulok ng iyong alaala na ngayon mo na lang hinahalungkat, parang lumang litrato na nakatabi sa drawer/kabinet, o parang nakatuping sulat na naisiksik lang pala sa isang notebook o libro. hindi madali na alalahanin ang mga akala natin ay nalimutan na, mga alaalang bigla na lang sumulpot sa pagdating ng trahedya. kanya-kanya tayo ng mga alalaa kasama si vj, kanya-kanya ring paraan ng pag-alala. 

may listahan si vj ng mga piling pelikula ng pagibig sa Love in the Time of Depression, na hindi ko kayang tapatan tulad ng sinulat ni jayson. kaya listahan na lang ng mga kanta na nagpapaalala ng mga katuwaan/katangahan/kabaliwan moments kasama si vj.

1. charm attack leona naess: "Well, I'm no savior but I tried to save you" 

2. lazy days, leona naess: "Wide eyed and stupid i'm waiting for the arrows of cupid"

si vj talaga ang nagpakilala sa akin kay leona naess. parang inaantok lang lagi yung boses, mga kantang may kasunod na buntong hininga sa bawat stanza. sa pagkakatanda ko, minsang napag-usapan namin si leona isang lazy sunday presswork sa kule. kung si vj ang nagpakilala kay leona, masasabi ko rin naman na si vj ang isa sa mga susing tao na nagpakilala sa akin sa kule, siya ang naging big brother namin nina floyd, jan, tetel et al. nandun siya nung una akong nakapunta sa sarah's at sa jauros kasama ng kule pipol. kung meron ngang tinatawag na collegian "spirit", kay vj yun mahahanap. kasi nga naman mas matanda siya sa amin at saka lagi siyang nasa opis, hehe.  

3. landslide, smashing pumpkins: "Oh, mirror in the sky, what is love?" 

hay, si vj the romantic. may panahong on repeat ito sa computer room habang nakahiga sa mga maduduming mattress ng kule, o kaya sa rooftop, nagkukwentuhan hanggang madaling araw. actually, si vj na siguro ang maituturing na father of bohemian nights, siya naman ang pinaka la vie boheme sa atin, hindi ba? ibigay na nga natin yung award na yun sa kanya!

4. in da club, 50 cent: "We're gonna party like it's your birthday"

medyo nakakahiyang alalahanin ngayon, pero...nag-club kami nina vj, jan, at divine isang beses sa basement, eastwood. in da club ang sikat na kanta noon. juvenalia! pero syempre, masaya. 

bukod sa eastwood, natatandaan ko rin si vj pag nasa katipunan area: sa dating puwesto ng The Strip, sa countryside, sa Shade, sa Jauros. isang beses kumain kami nina vj, bheng, at jan sa the strip, tapos hindi pa siya magaling mag-drive noon kaya hindi niya naiakyat nang maayos si vanessa (yung kotse nya) nung palabas sa parking. si manong guard pa ang nagmaneho pataas para sa kanya, hehe! pero syempre eventually naging magaling na driver si vj.

 

5. burnout, sugarfree: "O kay tagal din kitang minahal..."

may isang christmas party sa kule na ilang beses ito tinugtog at pinatugtog, tapos nagda-drama lang lahat ng tao. pag may party, laging nandyan si vj, syempre pa. madalas na siya ang taga-bili ng iiumin (kasi sya yung may kotse!), siya ang bartender, siya na rin ang taga-tagay.

6. wise up, aimee mann: "It's not going to stop, 'til you wise up"

dahil si vj ang isa sa mga taong una mong tatakbuhan 'pag may problema, kahit gaano man kababaw ang problema mong yan. nang minsang nakaranas ako ng "heartbreak," si vj ang sumaklolo. syempre 'pag iniisip ko na uli ngayon ang cheap lang nung problemang yun, pero 'pag si vj ang nakinig at nagpayo sa'yo nagkakaroon ng substance ang kababawan. may famous line nga si vj noon, sabi nya: kung mga kontinente nga naghihiwalay, mga tao pa kaya? si vj lang makakapagsabi ng mga ganyang very cool metaphors. 

7. lost in space, aimee mann: "lost in space, a bubble drifting..."

binaggit ni vj itong album na ito sa isang kolum, ano nga bang title nun? yung may fluffy little clouds mode. sinulat niya ito samantalang napag-usapan na noon sa kule na dapat issue-based ang mga kolum, hehehe.

8. torete, moonstar 88: "Sandali na lang, maari bang pagbigyan?"

si vj, medyo bolero din kung tutuusin. kasi sigurado ako na bukod sa'kin, sinabihan na rin nya yung ibang babae sa kule/ugat ng linyang: kung naging lalaki ako ikaw yung babaeng papakasalan ko. steer lang, pero it will make your day, syempre, lalo na pag feeling panget ka. a few years later, nalaman ko kina eleyn na sabi pala ni vj crush na crush ko siya noon. hindi kaya noh! pero syempre mahal natin si vj kahit hindi natin sya crush, mas matimbang pa yun hehe.

9. pardon me, incubus: "I've had enough of the world and its people's mindless games"

si vj at ang mga philosophical existentialist moments! kultura, teorya, landi, angas. pagkatapos naman ng kabaliwan ay laging siyang nag-aayos at binabawi ang katinuan. masaya ang lahat para sa kanya, lalo na nitong huling mga buwan na nag-aayos siya ng buhay, nagpaplanong mag-aral at magsulat uli, etcetera. masaya ako na kahit papaano ay nakapagkwentuhan kami ni vj bago siya pumanaw, at yun na lang siguro ang iisipin ko sa gitna ng lahat ng ito.

10. fields of gold, sting:

"You'll remember me when the west wind moves

Upon the fields of barley

You can tell the sun in his jealous sky

When we walked in the fields of gold"

ang laging kinakanta ni vj sa videoke. sa kanya lang talaga itong kantang 'to, wala nang iba pang makakakanta ng fields of gold kung hindi si vj.

para sa mga mas matagal na nakasama si vj, hindi lang siguro mga top 10 lists ang maisusulat, maaring top 15, top 50, top 100. o baka hindi na magkasya sa papel/sa blog entry ang listahan ng mga alalaa. ganun kasi si vj, ganun kasi kapag nakilala mo si vj, umaapaw ang lahat lahat, ang mga salita, metapora, pagibig, alaala. 

paalam at hanggang sa susunod na pagkikita, vj! 

combustion

combustion

“It is not the policy of the military to involve the family or children of the rebels in our fight. We are open for investigation and we will cooperate with any investigation regarding this."

-Maj. Gen. Raymundo Ferrer, Eastern Mindanao Command chief, in response to the abduction of Rebelyn Pitao

according to reports,
this might be the worst summer yet.
expect that the temperature will rise to 40 degrees
from this month onwards. the secretary of health
has given a familiar seasonal warning:
we must protect ourselves
from the scorching sun. never step outside
without a hat or umbrella, or sunblock SPF 30, preferably.
or don't go out at all.
most of us nod in agreement, we stay inside our homes,
exclaim a few profanities
at this goddamn weather. we fan ourselves and drink coke
for comfort, hoping that these little acts will help
remove the sticky sweat on our brown, burning skins.

a song on the radio celebrates the advent
of this warm season. but in this country
there's no such thing
as a gentle summer breeze.
the asphalt streets angrily spout steam,
babies wail like sirens from police cars
and firetrucks, women wipe their brows while cooking
in front of the furnace while men sit and light cigarettes
one after another. everywhere there is restlessness, even as some stay still
and others roam about, all looking
for shade, shelter, salvation.
others look to the heavens and pray, good lord,
please send a gust of wind
or a drop of rain.

but summer brings no good news, only humidity.
in this country there's no such thing as a gentle summer breeze,
only raging winds that carry stories
of cold-blooded murders from the south, like that of a young woman,
who was consumed by the heat. under the sun she stood,
without hat or umbrella, a teacher carrying her father's name
that her students knew so well.
she beamed and embraced the warmth which signals
the beginning of a welcome break
from unfinished lesson plans and unchecked tests.
but she didn't know that her break will last
for all summers after this one.

this summer we swelter and we melt, we feel
as though the blood in our veins
will reach a hundred degrees.
and we are reminded of bullets and heat that go off
from the fire of a warm gun. this summer
we remain alive.
we sweat because we are alive. only
the dead do not sweat.
we mourn and weep
for the woman who wasn't warned
that this would be the worst summer yet.

the final set (o ang first-hand experience ng simbolikong kapangyarihan ni ely buendia)

the final set (o ang first-hand experience ng simbolikong kapangyarihan ni ely buendia)

noong bumili ng reunion concert CD yung kapatid ko, nairita ako. ayokong pakinggan kasi maaalala ko lang na hindi ako nakapanuod. ipinangako ko sa sa sarili ko na pag nag-reunion concert uli, by hook or by crook, manunuod ako. kasi baka mamatay na lang si ely at pagsisihan ko habangbuhay. hindi ko pa kasi sila napapanuod nang live--noong unang taon ko sa UP, kaka-disband lang nila, wrong timing.

pero mas lalo lang akong nairita noong nalaman kong matutuloy nga yung final set--paano, wala naman kasi akong pera. gusto ko kasi yung VIP tiket na limang libo, saan ko naman huhugutin yun? pero dahil year of the ox ako pinanganak at taon ko ang 2009, tinamaan ako ng swerte (the world conspired, ikanga, bigla akong naniwala sa metapisika, siguro naging mabait ako nung nakaraang taon). crunchtime na nang biglaang tumawag ang kaibigan kong si lala bandang alas-onse ng umaga habang hinihintay ko ang pag-ere ng tribute ng eat bulaga kay francis m. may ekstra raw siyang tiket galing sa ate niyang bandista na hindi makakapunta dahil may gig sa hongkong. syempre, oo kaagad ako. sino ba naman ang tatanggi sa grasya? atak!

pagdating sa MOA, unti-unting bumuhos ang mga tao. sinundan namin ni lala yung mga naka-t-shirt na superproxy para malaman kung saan ang pila. may oras pa, kaya nag-take out muna kami ng hapunan sa reyes barbecue na kakainin sana namin sa loob ng concert grounds. pero pagdating sa entrance, hindi kami pinapasok dahil bawal raw magdala ng pagkain sa loob. kaya kumain na lang kami nang nakatayo, mabilisan lang, narinig na kasi namin yung host na malapit na raw magsimula ang programa. hay, the things you do only for the eraserheads!

pagdating sa loob, natuwa naman ako dahil mukhang safe ang lugar--walang mga nakakatakot na men in black (o punks, jumping jologs, skongks, among other names). ayos lang ang view, hindi VIP, hindi rin naman kulelat, kasi 3k yung halaga nung libreng tiket (naks, ang yaman). ganito, kumbaga, kung sa sunken garden ang venue, nasa bandang likod lang ang puwesto namin, may dangal naman, maaaninag nang maayos ang stage.

sakto, nung nakapuwesto na kami sa napiling strategic location, nag-flash na ang opening video sa screen: montage ng ilang interview ng banda noong MTV days--hindi ko na nga maalala yung pangalan ng mga MTV VJ na pinakitang nag-iinterview (sino pa ba yung indian bukod pa kay mike casem?). nung si sarah meier na yung nagiinterview, alam kong malapit nang matapos yung video kasi siya yung huling vJ na maayos ng MTV na natatandaan ko. tapos ayun na, nag backwards alphabetical "countdown" na--mula Z pababa sa E. pagdating sa E, ayun, narinig ko na ang intro ng Magasin at naghiyawan na ang mga tao. nakihiyaw na rin ako kasi paborito ko talaga ang Magasin, hanggang ngayon nae-LSS pa rin ako sa kantang yun lalo na sa part na may "hubad na katotohanan" na lyrics.

at nagsimula na nga ang first set. hindi ko na maalala talaga kung anu-ano yung line-up,pero isa na yung reggae version ni Marcus ng Huwag Mo Nang Itanong, na ok lang naman, pero mas gusto ko pa rin sana kung si Ely ang kumanta. Hindi ko rin maalala kung ano yung kanta nung una kong narinig yung mahiwagang salita mula kay Ely: "SING!" sabi niya. ang natatandaan ko lang, nung sinabi niya yun, kumanta nga ako. kumanta ang lahat ng katabi ko, kumanta lahat ng tao! mahiwaga, parang magic word, walang warning, bigla-bila na lang, pero nagmistulang command ang maiksing salita dahil nanggaling siya sa bibig ni ely buendia. "SING!"

mabilis lang ang first set, halos hindi ko nga naramdaman. siguro kasi nagwa-warm pa ang lahat, kinakapa pa ng banda yung audience, binibuild-up pa yung energy. pero masaya naman, nagawang mag-biro ni ely, sabi niya: "Kung may request kayo isulat nito na lang sa 1/4 sheet of paper, lengthwise, tapos pakibigay sa waiter." at huwag ka, may mga waiter nga talaga! mga nag-iikot sa loob na mga serbidora ng Mcdo at Itallianis--kung alam ko lang na may ganun nag-apply siguro kong waitress para lang makapanuod nang libre. anyway, unceremonious ang ending ng set, wala, bigla lang nagbreak.

nainis kami nang konti nung break (mga 15 minuto ang taga, nag-alala pa nga kami na baka any moment i-anawns na tinakbo na naman sa ospital si ely) kasi biglang pinalabas na lang yung mga commercial ng Smart, na siyang sponsor nung concert. naalala ko kasi na higit pa sa esensya ng reunion, mas profit-making venture ang concert na 'to. may ikinuwento pa nga sa akin si Chu nung isang araw lang: isang haka-haka na contrived yung heart attack ni ely nung unang concert, sinadya raw yung biglaang pagtatapos para mas maraming perang malikom sa final set. pero haka-haka lang naman yun, hindi ko alam kung totoo, pero syempre, posibleng may katotohan ang tsimis na yun.

second set na! binulungan ko si lala: Ayos, sabi ko, very laid-back ang dating. kasi ang set-up, parang bahay lang, may carpet at sofa. at sino ang nasa gitna na nakaupo sa sofa? sino pa, eh di si ely. kumbaga, nakapalibot sa kanya ang ibang miyembro ng banda. may hawak lang siya na acoustic guitar, nakadekwatro habang kumakanta (effortlessly), may kaunting kayabangan, dahil lumalabas nga na siya ang sentro de grabedad ng second "sala" set. unang kanta ng second set: Minsan. ang lungkot naman! pero maganda pa rin. pumasok na sa eksena yung isang sessionist mula sa bandang itchyworms, hindi ko alam kung anong relevance niya, pero nirespeto ko na lang ang presensya niya dahil inisip ko na baka kinalaingan talaga siya para saluhin yung tugtugan. ok lang may ekstra, basta wag lang mamatay si ely, hindi ba?

next song: Kailan. panalo ito, dahil nag-emo bigla si ely. (kitang kita pala na naglagay siya ng eyeliner, pati si raymond. as usual, casual lang si buddy, at wild lang si marcus). nawala ang lahat, sinolo niya ang stage, very solemn ang mood. nakatayo lang siya, nakaharap sa microphone, ang naisip ko pa nga para siyang pari na nagsesermon gamit ang kanta. mahusay ang pagkanta niya ng Kailan, siguro dahil walang distraction ng gitara. nung unang set pala, kapansin-pansin na talagang gumaling na maggitara si ely, di katulad ng dati na parang nagsa-strum lang siya, ngayon kasi may ilang kanta na parang siya yung humawak ng lead.

mas masaya talaga ang second set, kasi kumbaga sa basketball, alam mong patapos na pag second half na--mas mataas na ang stakes! ramdam sa hangin na medyo na-te-tense rin ang audience, o baka naman ako lang yun? kinakabahan kasi ako na baka bigla na lang mahimatay si ely. pero hindi naman nangyari yun, sa kabutihang palad (metapisika portion na naman ito). cooperative pati ang panahon, hindi umulan, hindi rin masyadong mainit, in fact malamig pa nga nang kaunti ang hangin). sa second set kinanta yung mga mas malumanay na kanta, yung mga mas kilig, at least para sa akin. halimbawa, yung Fine Time, na number 2 favorite eheads song ko. Yung Overdrive, sa second set rin.

kung papipiliin ng paboritong moment ng concert, siguro pipiliin ko yung Pare Ko moment. medyo may chilling effect siya--in a good way. alam kasi ng lahat ng tao yung kanta, parang national anthem, kinilig ako. at hindi ko alam kung fantasy production ko lang yun pero parang masaya rin naman si Ely nung kinakanta yung Pare Ko. Narinig ko na naman yung "Sing!" mula kay Ely sa kalagitnaan nung kanta, pero sa totoo kahit hindi pa niya sinabi yun kakanta pa rin naman yung mga tao. Lahat ng tao, yung TANGINA version yung kinanta, walang nagpaka-conservative, hehehe. dagdag pa, may binagong lyrics si ely, dinagdagan ng "magaling ka na sa kama" at saka ginawang "asawa" yung "syota," sintomas siguro na mas mature na nga naman ang Eheadsfast, eh kasi naman trenta anyos na ata sila.

as expected, may mailing tribute kay Francis M. kinanta nina Ely yung unang berso ng Kaleidoscope World habang finaflash yung mga iconic photos ng Man from Manila. hindi na "SING!" ang moda ni Ely, ang order niya, "I want you to dance for Francis M!" sayaw naman ang mga tao, wild! fast forward: alam siguro ng lahat ng tao na last song yung Huling El Bimbo. so ayun, Huling El Bimbo na, tapos kalagitnaan, nagkaroon na ng confetti, kasabay ng fireworks. naloka nga ako, hindi ko alam kung saan titingin, kung sa confetti ba o sa fireworks. nagfocus na lang ako sa stage nung may symbolic chuva na ng pagsunog ng piano, kung saan talagang pinanindigan na ni Ely yung pagiging Rock God niya. sinabuyan ng kung anumang alkohol o gaas ang piano, sinindihan, at habang lumiliyab, nag-piano pa nang kaunti. nanunuod lang ako, in a state of trance/awe. namangha ako, to say the least.

nag-final bow na yung apat, na ininterpret ko bilang senyales na bati-bati na sila, friends na uli. Bow, kaway, ba-bay na. Nag-flash sa screen yung mukha ng ilang celebrity na nanuod kabilang si Anne Curtis, Tim Yap, Wendell Ramos, Jericho Rosales (na sobrang gwapo), saka ilang mga bandista.

so ayun tapos na. naglakad na kami ni Lala papunta sa exit. but wait--there's more.

nung malapit na kami sa labasan, narinig namin ang boses ni Ely: "Ano, gusto niyo pa?" ano raw? may kaunting confusion. inulit pa niya: "Gusto niyo pa ba? Sige." for that, dahil nagsalita muli ang Diyos, kumaripas kami pabalik. "Sige, three for the road." Sabi ni Ely, as if that was the most natural thing to say. and the crowd went wild!

ang three for the road: Ligaya, Sembreak, Toyang. sa kalagitnaan ng Sembreak, bumaba si Ely, nakipagkamay sa mga tao. syempre, hindi pwedeng bumaba sina Raymund, Marcus, at Buddy, kasi nga naman may hawak silang mga instrumento. pero hindi ba parang assertion yun na talagang si Ely=Eraserheads? nung paakyat sa stage, natuwa ako dahil nilaglag ni Ely si Tim Yap bilang poser. diba kabisado naman nating lahat yung Penpenpen de sarapen...na lyrics ng Toyang? tinapat ni Ely yung mikropono kay Tim Yap sa part na yun, pero natameme si Tim Yap. Che! buti nga na-expose lang siya, ang cheap naman kasi ng konsepto ng eventologist. ang galing diba, may semblance pa rin ng pagka-gago si Ely, tulad nung ginawa nila dati na slow-mo na pagkanta sa Sang Linggo na po Sila saka nung ang gago lang nila sumagot nung nag-guest sila noon sa Today With Kris.

tapos na ang Toyang, nagpaalam na uli ang Eheads, tapos may mga tanga lang na humihirit pa ng encore. mga gago lang, nag-cha-chant ba naman ng "Walang aalis, walang aalis..." nakakairita diba,ano ba yun gusto ba nilang maatake na naman sa puso si Ely? buti nga, hindi sila pinagbigyan, at finally, natapos rin ang gabi ng nostalgia.

Nostalgia. yun na siguro ang salitang magandang gamitin para sumahin ang lahat ng naganap sa final set, kasi ano pa nga ba yun kung hindi selebrasyon ng Nostalgia, with a capital N? panandaliang aliw, ilang oras ng eskapismo, temporary relief, ikanga, parang yung sinasabi nila tungkol sa termino ni Obama. masaya ako na napanuod ko ang huling tugtog ni ely bilang bokalista ng Eheads--sana nga hindi na sila magreunion uli at panindigan nila yung Final sa final set, kasi mawawalan ng sentimental value ang lahat lahat kung gagawin pa nila yun, diba.

tatapusin ko na lang itong mahabang naratibong ito nang walang drama, tulad ng ginawang ending nina ely: no frills, basta umexit na lang, tenkyu, kami ang eraserheads, good night.

MIYA (the pokpok song) by Nerdita

MIYA (the pokpok song) 
by Nerdita
(Mykel, Vlad, Kat) 

Note: Makikita rin sa video page ang raw video, http://wonderdust.multiply.com/video/item/32/MIYA_the_pokpok_song_by_Nerdita>checkitout. 

One day isang araw nakita ko si Miya
Nakatambay siya doon sa eskinita
Napapagitnaan siya ng mga lalaki
Kampanteng kampanteng nagshe-share ng sarili

Naka-pouty pout pout pout ang kanyang lips
Maternal, maternal, maternal kanyang hips
Kung magyosi siya'y parang walang umaga
As a matter of fact, lagi siyang inuumaga

(Chorus)
Kahit sa'n siya pumunta, si Miya ang bulung-bulungan
Taas noo, taas kamao, taas kilay, buong buhay.

"Whenever, whatever, so slutty yang si Miya,"
so spitefully quipped by her classmate, Shakira
nang minsang mag-invite si Miya sa Mendiola.
"Moreover, more under, rallies are passe na."

But Miya replied, "Your views have gone awry,
my hips, my views, and the masses don't lie,
underneath your clothes, there's a workers' story,
there's a landlord class and that's a feudal story."

Kahit sa'n siya pumunta, si Miya ang bulung-bulungan
Taas noo, taas kamao, taas kilay, buong buhay.

One day isang araw nakita ko si Miya
Nakatambay siya doon sa eskinita
Napapagitnaan siya ng mga lalaki
Kampanteng kampanteng nagshe-share ng sarili

Kahit sa'n siya pumunta, si Miya ang bulung-bulungan...

END

pasensya na, as usual raw video lang ang nakayanan ng mga nerdita. pero bet lang. this song was inspired by a very good friend of ours, hulaan niyo na lang kung sino. hehehe. pero siyempre kung babasahing mabuti, underneath it all, ikanga, isa itong reaksyon sa persepyon at opresyon na umiiral sa ating feudal-patriarchal na lipunan. basahing mabuti. enjoy! :)